Flávia Versteegh

Share

De 4e symfonie

Vernoemd naar de 4e symfonie van Tsjaikovsky om zijn wanhopige thema's in deze symfonie, beeldde Flávia Versteegh (✝2017) haar wanhoop uit over haar muzikaal verleden als professioneel fluitiste.

Elk beeld staat voor een fase in haar rouw over het niet meer spelen van haar instrument, de fluit, en heeft elk een muzikale term als naam: Funebre (somber), Affannato (angstig), Lamentoso (rouwend), Agitato (geagiteerd) en Allegro ma non troppo (opgewekt, maar niet te)

De beelden bestaan uit een combinatie van door Flávia's zelf getekende achtergronden en gefotografeerde zelfportretten. De achtergronden symboliseren plaatsen en emoties als reflectie van haar eigen geest over het onderwerp, met als inspiratie het Duitse expressionisme, een stroming uit begin 20e eeuw waar het uiten van het innerlijke en dan vooral de schaduwkanten van de menselijke psyche ten grondslag stond. Vooral Robert Wiene's film Das Cabinett des Dr. Caligari uit 1920 heeft een grote invloed op dit werk gehad, niet alleen qua stijl maar ook als voorbeeld van het gebruik maken van getekende en geschilderde settings.